Gedenkplekken van mijn familie
Ik ben afkomstig van Arnhem, een stad in het oosten van Nederland.
Mijn zus Marian is daar in 2002 overleden. Na de crematie kwam de vraag: "Wat is de beste plek voor de as?". De nieuwe partner van haar ex kwam met het idee van het Nationaal Verstrooiterrein Delhuyzen ten noorden van Arnhem. Hier kan je as laten verstrooien in een natuurgebied. Voor Marian hebben we een beukje geadopteerd. Haar as is daaronder in een gleufje gestrooid (waardoor de grond minder verrijkt wordt).
Toen mijn moeder in 2013 overleed, is haar as onder hetzelfde boompje verstrooid.
Wanneer we in de buurt zijn, gaan we steeds een kijkje nemen bij boom 205 in Delhuyzen. Ik vind het een prachtige gedenkplek, die bovendien geen jaarlijks poetswerk vraagt. Je komt er en denkt aan degenen die daar verstrooid zijn. Het boompje is inmiddels aardig gegroeid. De foto is van juli 2025.
Afgelopen juli zijn Aurora en ik op zoek gegaan naar andere grafmonumenten van mijn familie op de begraafplaats Moscowa in Arnhem. De medewerkers van de begraafplaats hebben ons daar uitstekend geholpen. Via www.online-begraafplaatsen.nl wist ik dat sommige graven nog aanwezig moesten zijn, maar de codes op die site komen niet overeen met de plekken op de begraafplaats zelf.
Afgelopen juli zijn Aurora en ik op zoek gegaan naar andere grafmonumenten van mijn familie op de begraafplaats Moscowa in Arnhem. De medewerkers van de begraafplaats hebben ons daar uitstekend geholpen. Via www.online-begraafplaatsen.nl wist ik dat sommige graven nog aanwezig moesten zijn, maar de codes op die site komen niet overeen met de plekken op de begraafplaats zelf. Daar stuitten wij op een mooie verrassing. Mijn vader is in 1992 overleden en anoniem uitgestrooid, wat toen heel gebruikelijk was. Toentertijd heb ik mij daar niet veel vragen bij gesteld. De uitstrooiplek van toen is na 33 jaar nog behouden gebleven. Ik heb die plek in de tussentijd nooit bezocht, maar zal dat zeker weer gaan doen wanneer we in Arnhem zijn (veel te weinig, we hebben daar nog een paar goede vrienden die we te veel verwaarlozen).
Ik ben in 1955 geboren en nog op dezelfde dag gedoopt.
Mijn peetoom was ome Frits. Eigenlijk paste het niet zo bij zijn karakter om met een kaarsje in de kerk te lopen...
Hij heeft samen met mijn vader tussen 1959 en 1975 de smederij van zijn toen overleden vader uitgebaat. Het is dus en mooi gebaar dat zijn grafsteen de vorm van een aambeeld heeft.
Ik heb goede herinneringen aan ome Frits. Toen ik nog studeerde en in het weekend naar huis ging, kwam hij vaak zondagsmiddags bij ons langs. We hadden daar stevige discussies over van alles wat. We waren het vaak oneens, maar ik had veel waardering voor hem.
Helaas heb ik zijn uitvaart gemist. Ik woonde toen op Scheveningen en er stond een beest van een file op de A12. Ik zou anderhalf uur te laat aankomen, wat zinloos was. Ik heb daar nog steeds spijt van.
Mijn peettante was tante Marie, de oudere zus van mijn moeder.
Tante Marie woonde vlak bij mijn moeder. Zij, tante Marie en tante Annie hadden een vaste gewoonte om wekelijks samen koffie te drinken, afwisselend bij de een of de ander.
Ik ben niet op de uitvaart geweest. Ik was toen naar België verhuisd en ik neem aan dat ik me niet kon vrijmaken.
Mijn grootvader aan moederskant was een smid. Hij was gehandicapt en moest soms zittend werken. Tante Marie moest soms helpen om de blaasbalg te bedienen. Ik heb nauwelijks een herinnering aan hem, omdat hij met zijn brommer verongelukt was toen ik 4 jaar oud was.
Mijn grootmoeder bleef achter. Iedere zondag moesten we naar haar toe. Echt prettig vond ik dat niet, maar ernaast woonde het gezin van ome Kobus en tante Annie waar we het goed mee konden vinden. Dat hielp. Eind jaren 60 begon mijn grootmoeder te dementeren en werd ze opgenomen in een rusthuis in Velp. Daar is ze ook gestorven.
Het graf van mijn grootouders was moeilijk te vinden. Het bleek dat de opschriften vrijwel onleesbaar waren geworden. Door de oude foto van www.online-begraafplaatsen.nl kan je nog lezen wat erop staat. Bij een volgend bezoek schoonmaakspullen meenemen...
